زماني که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي کشيم

گفتي: " دور مرا خط بکش" کشيدم...حالا تو در محاصره ي مني

دنيا اين جوريه ديگه: اگه گريه كني ميگن كم آوردي ، اگه بخندي ميگن ديوونست ، اگه دل ببندي تنهات ميزارن ، اگه عاشق بشي دلتو ميشكنن ، با اين حال بايد لحظه اي را گريست ، دمي را خنديد ، ساعتي را دل بست و عمري عاشقانه زيست

 سياه چشمي به کار عشق استاد، به من درس محبت ياد ميداد، مرا از ياد برد آخر ولي من، به جز او عالمي را بردم از ياد

خوشبختي را ديروز به حراج گذاشتند حيف من زاده ي امروزم. خدايا جهنمت فرداست پس چرا امروز مي سوزم‌

 غمهايت را روي شن بنويس تا باد آنها را با خود ببرد و شاديهايت را روي سنگ بنويس که هيچوقت تنهايت نگذارد

|+| نوشته شده توسط نازی در پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386 و ساعت 8:4 بعد از ظهر | 

نمی دونم چرا؟

ولی اعصابم خورده.سرم داره می ترکه. با همه تو خونه دوام شده.دستام می لرزه.

با خودم فکر می کنم شاید دیوونه شدم

نمی دونم چمه؟

آخه دیوونه

نونت کم بود؟ آبت کم بود؟ عاشق شدی؟

چی کار کنم؟

چی کار کنم؟

آخه چرا کسی به حرفای دله دیوونه  من نمی خواد گوش بده؟

چرا نمی تونم گریه کنم؟
چرا نمی تونم داد بزنم؟

چراااااااااااااااااااااااااااااااا

چرا کسی نمی خواد حرفامو گوش بده... 

|+| نوشته شده توسط نازی در پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386 و ساعت 8:0 بعد از ظهر | 

|+| نوشته شده توسط نازی در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 و ساعت 3:24 بعد از ظهر | 

جای پای خدا

شب از شبها , مردي خواب عجيبي ديد. او ديد كه در عالم رويا پابه پاي خداوند روي ماسه هاي ساحل دريا قدم ميزندو در همان حال ,در آسمان بالاي سرش , خاطرات دوران زندگيش بصورت فيلمي در حال نمايش است.
او كه محو تماشاي زندگيش بود, ناگهان متوجه شد كه گاهي فقط جاي پاي يك نفر روي شنهاي ساحل ديده ميشود و ان وقتهائي است كه او دوران پر درد و رنج زندگيش را طي ميكرده است.
بنابراين با ناراحتي به خدا كه در كنارش راه ميرفت رو كرد و گفت : پروردگارا ... تو فرموده بودي كه اگر كسي به تو روي اورد و تو را دوست بدارد, در تمام مسير زندگي كنارش خواهي بود و او را محافظت خواهي كرد, پس چرا در مشكل ترين لحظات زندگي ام فقط جاي پاي يك نفر وجود دارد, چرا مرا در لحظاتي كه به تو سخت نياز داشتم, تنها گذاشتي؟
خداوند لبخندي زد و گفت : بنده عزيزم من دوستت دارم و هرگز تو را تنها نگذاشتم, زمانهائي كه در رنج و سختي بودي, من تو را روي دستانم بلند كرده بودم تا به سلامت از موانع و مشكلات عبور كني !!!

|+| نوشته شده توسط نازی در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 و ساعت 3:17 بعد از ظهر | 

سنگ صبورم

سلام می دونم دلت گرفته........من برات سنگ صبورم چی شده تنها نشستی.........مثل تو از همه دورم واسه من زندگی سرده........نکنه تو هم غریبی کاش می شداشکاتوپاک کرد........بمیرم تو هم بریدی چه تبسم قشنگی........وقتی به غمها بخندی آخه ارزشی نداره........دل به این دنیا ببندی نازنین دنیا همینه........اونکه خواب بود بدترینه نکنه تنهات گذاشته........آخره عشقها همینه میدونی چقدر عزیزه........قطره سپید شبنم مثل اون اشکای نازت.......رو تن گلهای مریم نازنین خدا بزرگه........غم واز خودت جدا کن بدونكه با توبودن مثل ستاره زيبا ست....

|+| نوشته شده توسط نازی در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 و ساعت 3:15 بعد از ظهر | 

روزي روزگاري در جزيره اي دور افتاده تمام احساسها کنار هم به خوبي و خوشي زندگي مي کردند. خوشبختي،

 پولداري، عشق، دانايي، صبر، غم، ترس و ... هر کدام به روش خود مي زيستند. تا اينکه يک روز دانايي به همه

 گفت: "هر چه زودتر اين جزيره را ترک کنيد، زيرا به زودي آب اين جزيره را خواهد گرفت و اگر بمانيد غرق مي شويد."
تمام احساسها با دستپاچگي قايقهاي خود را از انبار خانه هايشان بيرون آوردند و تعميرش کردند و پس از عايقکاري و اصلاح پاروها منتظر روز حادثه شدند

همه چيز از يک طوفان بزرگ شروع شد و هوا بقدري خراب شد که همه بسرعت سوار قايقها شدند و پاروزنان

جزيره را ترک کردند. در اين ميان عشق هم سوار بر قايقش بود، اما به هنگام دور شدن از جزيره متوجه حيوانات

 جزيره شد که همگي به کنار ساحل آمده بودند و «وحشت» را نگه داشته بودند و نمي گذاشتند که او سوار بر

قايقش شود. «عشق» به سرعت برگشت و قايقش را به همه حيوانها و «وحشت» زنداني شده سپرد. آنها همگي

 سوار شدند و ديگر جايي براي عشق نماند. قايق رفت و عشق تنها در جزيره ماند. جزيره لحظه به لحظه بيشتر

زير آب مي رفت و «عشق» تا زير گردن در آب فرو رفته بود. او نمي ترسيد زيرا «ترس» جزيره را ترک کرده بود

 اما نياز به کمک داشت. فرياد زد و از همه احساسها کمک خواست. اول کسي جوابش را نداد. در همان نزديکي

 قايق دوستش «ثروتمندي» را ديد و گفت: "«ثروتمندي» عزيز به من کمک کن."

«ثروتمندي» گفت: "متاسفم، قايقم پر از پول و شمش طلاست و جايي براي تو نيست."

«عشق» رو به سوي «غرور» کرد و گفت: "مرا نجات مي دهي؟"

«غرور» پاسخ داد: "هرگز، تو خيسي و مرا خيس مي کني."

«عشق» رو به سوي غم کرد و گفت: "اي دوست عزيز مرا نجات بده."

اما «غم» گفت: "متاسفم دوست خوبم، من به قدري غمگينم که ياراي کمک به تو را ندارم بلکه خودم احتياج به کمک دارم."

در اين بين «خوشگذراني» و «بيکاري» از کنار عشق گذشتند ولي عشق هرگز از آنها کمک نخواست! از دور

«شهوت» را ديد و به او گفت: "آيا به من کمک مي کني؟"

«شهوت پاسخ داد: "البته که نه! ..... سالها منتظر اين لحظه بودم که تو بميري!...يادت هست هميشه مرا تحقير مي کردي؟ همه مي گفتند تو از من برتري! از مرگت خوشحال خواهم شد!"

«عشق که نمي توانست «نا اميد» باشد رو به سوي خداوند کرد و گفت: "خدايا مرا نجات بده." ناگهان صدايي از

 دور به گوشش رسيد که فرياد مي زد: "نگران نباش، تو را نجات خواهم داد." عشق بقدري آب خورده بود که

نتوانست خود را روي آب نگه دارد و بيهوش شد. پس از به هوش آمدن، با تعجب خود را در قايق «دانايي»

يافت. آفتاب در آسمان پديدار مي شد و دريا آرامتر شده بود. جزيره داشت آرام آرام از زير هجوم آب بيرون مي

آمد و تمام احساسها امتحانشان را پس داده بودند. «عشق برخاست. به «دانايي» سلام کرد و از او تشکر نمود.

«دانايي» پاسخ سلامش را داد و گفت: "من «شجاعتش» را نداشتم که به نجات تو بيايم.«شجاعت» هم که قايقش

دور از من بود، نمي توانست براي نجات تو راهي پيدا کند.تعجب مي کنم تو بدون من و «شجاعت» چطور به

نجات «وحشت» و حيوانات رفتي؟ هميشه مي دانستم در تو نيرويي هست که در هيچکدام از ما نيست. تو لايق

فرماندهي همه احساسها هستي. «عشق» تشکر کرد و گفت: "بايد بقيه را هم پيدا کنيم و به سمت جزيره برويم

ولي قبل از رفتن مي خواهم بدانم که چه کسي مرا نجات داد؟" «دانايي» گفت: "او زمان بود.

عشق» با تعجب گفت: "«زمان»؟"

«دانايي» لبخندي زد و پاسخ داد: "بله، «زمان»، چون اين فقط «زمان» است که مي تواند بزرگي و ارزش «عشق» را درک کند!!!!

|+| نوشته شده توسط نازی در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 و ساعت 3:13 بعد از ظهر | 

مرا ببخش

|+| نوشته شده توسط نازی در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 و ساعت 3:10 بعد از ظهر | 

خودم!

|+| نوشته شده توسط نازی در دوشنبه هجدهم تیر 1386 و ساعت 8:11 بعد از ظهر | 

عاشق خسته...

 

 دلم ميخواد فقط يک بار فقط براي يک بار بتونم همه ي احساساستم رو بيان کنم. ميخوام از قلبم صحبت کنم نه از ذهن خسته اي که از مبارزه با احساساتش خسته شده. ختسته! آره خسته يک واژه ي آشنا که اين روزها با دلتنگيم هم قفس شده!دلتنگي! آره دلتنگي که مثل يک گلوله ي سربي گلوگير نفس کشيدن رو برام سخت کرده ! تا به حال نفهميده بودم که انقدر دلتنگي سخته و هربار که نفسم مثل يه نغمه که تو رو صدا ميکنه بيرون ميآد ميفهمم که دلتنگي براي ديدن دوباره ي تو

 

 همه تنهاييت رابا هم تقسيم ميكنيم شاديهات مال خودت غصه هات براي دوتامون ولي عشقت مال خودم

 
 کاش امتداد لحظه ها در تکرار با تو بودن بود

 

 رويا ها رو نگه دار چون اگر رويا ها بميرند زندگي پرنده اي بال شکسته است که فادر به پرواز نميباشد

 

 الو سلام منزل خداست؟ اين منم مزاحمي که آشناست هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است به ما که مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست؟ الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد خرابي از دل من است يا که عيب سيم هاست؟ چرا صدايتان نمي رسد کمي بلند تر صداي من چطور؟ خوب و صاف و واضح و رساست؟ اگر اجازه مي دهي برايت درد دل کنم شنيده ام که گريه بر تمام دردها شفاست دل مرا بخوان

 
 بهار را گم کرده ام کوچه ها هنوز هم خيس از باران سرد پاييزي است هنوز خش خش برگ ها زير پاهايم گوش نواز است بايد از پاييز سفر کرد .بهار را خواهم يافت ! همدم تنها يي هاي هميشه بي درمانم بگو تا کجاي اين زمستان سرد تنها و برهنه بايد رفت تا دستان گرم تو اميد بخش فرداي پر از بيم من باشد مگر مي توان رفت اما تو را در جستجو نبود مگر مي شود خواست اما از تو تمنا نکرد بزرگترين اميد بخش دل هاي غمگين بگو شکسته هاي قلبم را دوباره چگونه پيوند کنم با کدامين نگاه مهربان در آمي

 
 من بگو من براي شنيدنت هر لحظه و هر جا مشتاقم با من بگو کدامين نگاه نا مهربان دزد عمق شور انگيز چشمانت شد با من بگو کدامين صداي بي رحم طنين پر ترحم صدايت را بر هم زد من براي شنيدن تو بي صبرانه مشتاقم با تو روياي گمشده ام را خواهم يافت

 
خدايا واسه يکبار فقط يکبار بذاز چشمم تو چشماش بيفته شادي عالم رو تو نگاهش بريزم بعد اگه خواسته از من بگيرش دلم بد جوري گرفته نمي دونم اسمشو چي بذارم خدا مي دونه از هميشه به شنيدن لحظه اي از صدات محتاج ترم کاش بودي کاش مي ديدي چه طور با غم دلت اشک ريختم هميشه حرفات تازه است نمي شه نخوندشون

: گر چشمهايم تورو خواست. قول ميدم چشمهايم رو ببندم اگر زبانم تو رو خواست .قول ميدم با داندانم گازش بگيرم اما اگردلم تو رو خواست چه کنم؟؟؟؟

  خاطراتت هميشه بغضم رو فرياد مي کنه اي کاش مي تونستم

 

 دوري مون رو باز مي ذاريم به حساب سرنوشت اينقدر خوبي كه آخر مي دونم مي ري بهشت يه سبد دعا و خوشبختي يه فردا مال تو دست من بود كه مي گفتم همه دنيا مال تو

 

 من غريبه ي ديروزم آشناي امروز و فراموش شده ي فردا....... پس در آشنايي امروز مينگرم تا در فراموشي فردا يادم کني

 
 تو باز مي گردي ... آري تو باز ميگردي و شکوفه هاي گيلاس از شوق حضورت دامنم را پر ميکنند تو باز مي گردي و من آبي ميشوم من با خدا دست در آغوش ميشوم آنگاه تو را حتي با فرشته ها هم تقسيم نمي کنم تو باز مي گردي ... و من باز هم در آغوشت خواب ميشوم ميخندي و بي تاب ميشوم تو باز ميگردي ...

 
 گر چشمهايم تورو خواست. قول ميدم چشمهايم رو ببندم اگر زبانم تو رو خواست .قول ميدم با داندانم گازش بگيرم اما اگردلم تو رو خواست چه کنم؟؟؟؟

 

 به چنان عشقت جانم اتش افروخت که تا صبح قيامت بايدم سوخت گراز ابم برون اري بميرم وفاداري زماهي بايد اموخت

 هميشه غمگين ترين و رنجورترين لحظات انسان توسط كسي ساخته مي شود كه شيرين ترين و شاد ترين لحظات را براي او ساخته است

 ب.ظ): هيچ وقت فرصت گفتن "دوستت دارم" به کسي که واقعا" دوستش داري رو از دست نده...چون هر روز کسي رو نمي بيني که اين نيرو رو داشته باشه که دوباره عاشقت کنه>>><<

 
 

 دلم مي خواست کسي باشه ، ‌حرف دلُ گوش بکنه مرحم درد من شود به شوز دل گوش کنه شود مسافرُ بياد ، به سرزمين دل من توي غروب دل من ماه شود بر دل من شادي تو قلبم ميميره برس به داد دل من ، از بي کسي ميميره

 

 تپه هاي شني با وزش باد جا بجا مي شوند ولي صحرا هميشه صحرا مي ماند اين است افسانه عشق

 

 عشق يعني گردش پروانه ها عشق يعني گردش الاله ها عشق يعني فارغ از اوضاع جم عشق يعني سوختن مانند شمع چون کوه ارام مستحکم و بردبارو چون دريا بي کران و عميق و چون خورشيد روشنايي بخش و زندگي افروز انديشه وجودم ارامش چشمان تو را طلب مي کند اين است افسانه عشق

 

: دوست دارم تا بار ديگر قلم بر دست بگيرم و تنهايي و غم هاي خود را با کاغذ سفيد دفترم قسمت کنم.زيرا هر گاه دلم گيرد هرگاه غصه اي در زندگي داشتم تنها تسکين دهنده من دفتروقلمم بوده. باز هم مي نويسم بي آنکه بدانم براي چه کسي مي نويسم حداقل براي تسکين دلم واشک مي ريزم در حالي که نمي دانم براي چه هدفي وچه کسي

  شمع سوزان تواءم اينگونه خاموشم مکن از کنارت ميروم اما فراموشم مکن.... *کسي که خاستار طلوع شادي ها و غروب غم هاست

 آبي تر از آنم که بي رنگ بميرم از شيشه نبودم که با سنگ بميرم من آمده بودم که تا مرز رسيدن همراه تو فرسنگ به فرسنگ بميرم تقصير کسي نيست که اينگونه بميرم شايد که خدا خواست که دلتنگ بميرم

 
 اگه کسي رو دوست داري نه براش ستاره باش نه آفتاب چون هردوشون مهمون زود گذرند. پس براش آسمون باش که هميشه بالاي سرش باشي

 
 شب براي چيدن ستاره هاي قلبت خواهم آمد .بيدار باش من با سبدي پر از بوسه مي آيم و آن را قبل از چيدن روي گونه هايت ميکارم تا بداني اي خوبم دوستت دارم

 
يادته يه روز بهم گفتي هر وقت خواستي گريه کني برو زير بارون که نکنه نامردي اشکاتو ببينه و بهت بخنده ...گفتم اگه بارون نيامد چي؟ گفتي اگه چشماي تو بباره اسمون گريش ميگيره ...گفتم :يه خواهش دارم وقتي اسمون چشمام خواست بباره تنهم نزار - گفتي به چشم ...حالا من دارم گريه ميکنم و اسمون نميباره ........تو هم اون دور دورا ايستادي به من ميخندي >><

 

 زماني که متولد شدم صداي در گوشم طنين کرد وگفت : تا اخرين لحظات عمر با تو خواهم بود گفتم : کيستي؟ گفت: غـــــــــــم فکر کردم غم مثل عروسکيست که مي توانم با او بازي کنم ولي حال ندانستم خود بازيچه اي هستم در دست او

 هيچوقت عشق رو گدايي نکنيد آخه هيچوقت چيز باارزشي به گدا داده نميشه!!!اينو مطمن باشيد

 
 

 عشق در لحظه اي پديد مي آيد ، دوست داشتن در امتداد زمان ، اين اساسي ترين تفاوت ميان عشق و دوست داشتن است

 

 روزي از عشق خودم را حلق آويز مي كنم و آخرين آرزوي من اين است در روي طناب اسم تو را حك كنم تا حداقل در مرگم فكر كنم هميشه در كنارت خواهم بود

 

 دعا مي کنم که هيچ وقت تنها نمونين تنهاتون نذارن تقديم به ناجي قلبم دوست دارم عاشق بي صدا

 

 چرا ما آدما وقتي از كسي خوشمون نمي ياد تا جايي كه دوست داريم سر به تنش نباشه با اين حال اداي دوستي در مياريم ؟؟؟ شايد م يادمون ميره كه محبت از نگاه آدما پيداست نه از زبون !!! شايد زبونت به من بگه منو دوستم داري ولي احساست و نگاهت به من ميگه ايكاش نبودي ...جاي خاليت بهتر بود....

 

 دو چيز را فراموش نكن : ياد خدا و ياد مرگ . دو چيز را فراموش كن : بدي ديگران در حق تو و خوبي تو در حق ديگران .

 

 كاش الان آغوش گرمت سر پناه خستگيم بود دو چشم پر از اندوه واسه دل شكستگيم بود آرزوم اينه كه دستام توي دستاي تو باشه تنگي اين دل عاشق با نوازش تو واشه

 

 بزنم؟ رو پشت بوم خونه ها اسمتو فرياد بزنم؟ اجازه هست مردم شهر قصه ي ما رو بدونن؟ اسم منو عشق تو رو توي كتابا بخونن؟ اجازه هست كه قلبمو برات چراغوني كنم؟ پيش نگاه عاشقت چشمامو قوربوني كنم؟ اجازه مي دي تا ابد سر بذارم رو شونه هات ؟ روزي هزار و صد دفعه بگم كه مي مرم برات؟

 

 از کبوترپرسيدم : زندگي چيست؟ پرهايش را تکان داد و جواب نداد ازدريا پرسيدم:زندگي چيست؟ خروشيد و جوابم را نداد ازآفتاب پرسيدم:زندگي چيست؟ غروب کرد وجوابم را نداد ازانسان پرسيدم:زندگي چيست؟

 شراب را دو.ست دارم چون رنگ خونه. خون را دوست دارم چون در رگ جاريست. رگ را دوست دارم چون به قلب را داره. قلب را دوست دارم چون جايگاه توست

 

گريه هايم بي صداست/عشق من بي انتهاست رد پاي اشكهايم را بگير/تا بداني خانه عاشق كجاست.

 

 تو را به دادگاه خواهند كشيد/ شايد به حبس ابد محكوم شوي جزييات جنايت معلوم نيست/اما... اثر انگشتت را روي قلبي شكسته يافته اند.

 
 

 من که محو تماشاي نگاه تو مي شم من که به عشق تو بال پروازت مي شم من که در به در اون چشاي بي ريام من که اگه بخوايي به پاي تو فدا مي شم من که هر چي بخوايي فداي چشمات مي کنم اگه تو جونم بخوايي تقديم چشمات مي کنم من که هر چي بگم دوست دارم بازم کمه همه مي دونند من ديوونه عاشقتم يه عالمه ازتو فقط يه چيز مي خوام منو براي ديدن اون چشات اينقدر منتظر نذار مي دوني انتظار هست واژه اي آشنا براي ما عاشقا بخدا از اون درداست که نداره دوا حالا عزيزم تو زودتر بيا چون مي دوني مرهم

 

 اون بيرون هنوز هواي سرديه قلب تو نميدونه تنهايي چه درديه

 

 دوستت دارم حتي اگر قرار باشد شبي بي چراغ، در حسرت يافتنت تمام پس كوچه ها را زير باران، قدم بزنم. مرا فراموش مكن

 
رهايم کن برو اي عشق از جانم چه مي خواهي به سوهان غمت روح مرا پيوسته مي کاهي مگر جز مهرباني از تو و چشمت چه مي خواهم تو خود از هر کسي بهتر از احساس من آگاهي نيازي نيست تا پنهان کني از من نگاهت را گواهي مي دهد قلبم مرا ديگر نمي خواهي غزلهايم زماني روي لبهاي تو جاري بود

گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بو

وقتي ستاره ي من شدي هيچ تلسکوپي هنوز ترا نديده بود. و يا کشف نکرده بود. وقتي کهکشان من بودي هنوز هيچ منجمي به بودنت پي نبرده بود. وقتي دروازه بان دروازه ي دلم شدي هنوز خط هيچ دروازه اي را نکشيده بودند.وقتي دلم به چشمان تو ميدان داد هنوز کسي درست نميدانست دايره چيست.

 

 

|+| نوشته شده توسط نازی در دوشنبه هجدهم تیر 1386 و ساعت 6:36 بعد از ظهر | 

جلسه ي امتحان عشق ...

درجلسه امتحان عشق.......
من ماندم ویک برگه سفید!
یک دنیا حرف ناگفتنی
ویک بغل تنهائی ودلتنگی
درد دل من در این کاغدکوچک جا نمیشود
دراین سکوت بغض آلود
قطره کوچکی هوس سرسره بازی میکند
وبرگه سفیدم .....!
عاشقانه قطره ها را به آغوش میکشد
عشق تونوشتنی نیست !
باتو ......
دربرگه ام نار کناره آن
قطره اشک یک قلب میکشم
وقت تمام است
برگه ها بالا !

|+| نوشته شده توسط نازی در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت 11:14 بعد از ظهر | 

عشق من

           تولدت مبارك

                       به اميد روزي كه تولدت رو  در كنار هم جشن بگيريم

 با تمام وجودم فرياد ميزنم

                               دوست دارم

|+| نوشته شده توسط نازی در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت 10:45 بعد از ظهر | 

 بار الها!به هر آنکس که دوستش مي داري بفهمان که عشق از زندگي کردن بهتر است و اما به هر کس که دوست ترش مي داري بچشان که دوست داشتن از عشق برتر است". که من راضيم که دل بسوزاني و دل نشکني اگر چه سوز دل عمري با من است و دل شکسته آني زير خاک

همدلي كو ؟ تا شوم همراه او، سر نهم هر جاكه خاطرخواه او ! شايد از اين تيرگي ها بگذريم . ره به سوي روشنائي ها بريم . مي روم، شايد كسي پيدا شود، بي تو، كي اين قطره دل، دريا شود؟

 

خدا مي دونست كه هر كسي نياز به هم صحبت و خوشي داره اون مي دونست هر كسي نياز داره به شخصي كه هميشه فكرش پيشش باشه اون ميدونست كه ما به يك شخص مهربان نياز داريم كه دست ياري به سوي ما بلند كنه كسي كه با ميل وقتشو در اختيارمون بزاره دلواپسمون باشه و مارو بفهمه و اين دليل اينكه خدا به ما دوستان را هديه داده است و دليل خوشحالي من اينست كه او تو رو به من داده

 اگه يادگار چشمات اشک و اه و نفرينه ، يادگر من اون چشاي نازنينه، اگه من خاطره شدم واسه تو ، تو هنوز يه آرزويي واسه من

 شيمي نخوندم , ولي مي دونم اگه عشق نباشه ملکول هاي هيدروژن و اکسيژن نمي تونن اينقدر محکم همديگه رو فشار بدن که اشک جفتشون در بياد

 شيمي نخوندم , ولي مي دونم اگه عشق نباشه ملکول هاي هيدروژن و اکسيژن نمي تونن اينقدر محکم همديگه رو فشار بدن که اشک جفتشون در بياد

 زمان طولاني ميشه واسه اونايي که غصه دارن . کوتاه ميشه واسه اونايي که شادن .دير ميگذره براي اونايي که منتظرن .زود ميگذره براي اونايي که عجله دارن. اما ...... اما ابدي ميشه براي اونايي که عاشقن

 ازم پرسيد: دوستم داري؟ گفتم آره...گفت چقدر؟ گفتم از اينجا تا خدا...اشک تو چشاش جمع شد و گفت: مگه الان نگفتي که خدا از همه چيز به ما نزديک تره

نمي گم گلمي که زود پژمرده شي، ميگم جونمي که اگه رفتي بي تو بميرم....

گفتم اي دل بي پناهم چون زراقي گم کرده راهم، بي هم زبانم، کو آشيانم، خسته دلي بي نام و نشانم، دور از دياران ديدار ياران هر دم به ياد عزيزانم، ابره گريانم اي دلم! اي دل چون شعله هاي پريشانم، اه! سوزانم اي دلم اي دل زخمي دست رفاقتم

 چون کسي به تو بدي کرد تو مي تواني،بدي اش را فراموش کني، اما اگرتوهم به اوبدي کني هميشه بدي ات،درخاطرت مي ماند

 

بوسه اسم است...چون عمومي است بوسه فعل است...چون هم لازم است هم متعدي بوسه حرف تعجب است...چون اگر ناگهاني باشد طرف مقابل را مات و مهبوت ميکند بوسه ضمير است...چون از قيد انسان خارج نيست بوسه حرف ربط است...چون 2 نفر را به هم متصل

 مهم نيست چند بهار را در کناره هم زندگي کنيم،مهم اين است که چند لحظه را بهاري زندگي کنيم

دير گاهيست كه تنها شده ام قصه غربت صحرا شده ام وسعت درد فقط سهم من است بازهم قسمت غم ها شده ام دگر آيينه ز من بي خبر است كه اسير شب يلدا شده ام من كه بي تاب شقايق بودم همدم سردي يخ ها شده ام كاش چشمان مرا خاك كنيد تا نبينم كه چه تنها شده ام

سعي كن تنها باشي زيرا تنها بدنيا امدي و تنها از دنيا خواهي رفت.بگذار عظمت عشق را درك نكني.زيرا انقدر عظيم است كه تورا نابود خواهد كرد

زندگي هنر نقاشي کردن است. بدون استفاده از پاک کن. سعي کن هميشه طوري زندگي کني که وقتي به گذشته بر مي گردي نيازي به پاک کن نداشته باشي

يک روز مي بوسمت ! فوقش خدا مرا مي برد جهنم ! فوقش مي شوم ابليس ! آنوقت تو هم به خاطر اين که يک « ابليس » تو را بوسيده ، جهنمي مي شوي ! جهنم که آمدي ، من آن جا پيدايت مي کنم و از لج خدا هر روز مي بوسمت ! واي خدا ! چه صفايي پيدا مي کند جهنم ... ! يک روز مي بوسمت ! پنهان کردن هم ندارد . مثل خنده هاي تو نيست که مخفي شان مي کني ، يا مثل خواب ديشب من که نبايد تعبير شود ، مثل نجابت چشمهاي تو است ، وقتي که توي سياهي چشمهاي من عريان مي شوند

 هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاعل مي زنم حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت: " ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

 نقش کردم رخ تو بر خانه ي دل ، خانه ويران شد وآن نقش به ديوار بماند

توي ساحل روي شن ها قايقي نشسته يکي با چشمون گريون روي اسن تنها نشسته نگاه پر اضطرايش به افق به بينهايت ساکته اما تو قلبش داره يه دنيا شکايت باورش نميشه عشق وهمه دنياش زير آبه تنها مونده توي ساحل زندگي براش عذابه

گفتم چيزي بگو... سكوت كرد و رفتو من ..........هنوز گوش ميكنم.

 ترين ها جواب بده ؟ مهربان ترين آدم دنيا: ؟ شيرين ترين لحظه زندگي: ؟ بهترين دوست نوجواني: ؟ بهترين هديه ي جواني: ؟ فتنه انگيزترين چيز توي زندگي: ؟

بي تو تعبيري براي خواب خيس گريه ها نيست رد پايي از ترنم تو هواي باغ ما نيست اي براي باتو بودن گريه بهترين بهانه رفتي گرفته دستم دامن اه شبانه رو به غربت غروبه افق نگام هميشه شب پا ييز ي چشمام مونده اينحا پشت شيشه

 رويايي رو ببين كه ميخواي. جايي برو كه دوست داري. چيزي باش كه ميخواي باشي. چون فقط يك جون داري و يك شانس براي اينكه هر چي دوست داري انجام بدي

بهش گفتم چون دوستم داري بهم نيازداري ياچون بهم نياز داري دوستم داري بعد از سکوتش خنديـد و گفت: جمله ي قشنگيه!!! ولـي...چرا هيچ وقت به جملـه ي قشنگـم پاسخي نـداد ؟؟ ولي...اگـه يه روزي اون ايـن سوال رو ازم مي پرسيدبهش مي گفتم:"چون دوست دارم بي نياز ترين آدمه شهر زمينم"

 تمام زندگي را از دريا بياموز زيرا براي در آغوش گرفتن ساحل آرام و قرار ندارد

 يك شب يك ستاره ي شانس از آسمون افتاد رو زمين/ به من رسيد و پرسيد 1ميليون ميخواي يا 1دوست خوب؟ من گفتم 1ميليون چون تورو داشتم

اگه کسي رو دوست داري نه براش ستاره باش نه آفتاب چون هردوشون مهمون زود گذرند. پس براش آسمون باش که هميشه بالاي سرش باشي

فرياد من از داغ توست ...... بيهوده خاموشم مکن ...... حالا که يادت ميکنم ...... ديگر فراموشم مکن ...... همرنگ دريا کن مرا ...... يکبار معنا کن مرا....

ميگن وقتي قو عاشق ميشه ساعتها ميره لب برکه ميشينه و از دور به معشوقش نگاه ميکنه رقص دلفريبش را ميبينه و آه ميکشه اگر روزي بدونه معشوق بهش توجهي نداره و يا غمي روي دل معشوقش بشينه ميره خودش را در مرداب غرق ميکنه

 خنده ات رو به همه بده، ولي لبخندت را به يه نفر، عشقت را به همه بده،ولي وجودت را به يه نفر، بذار همه عاشقت باشن، ولي خودت عاشق يه نفر باش

 ميدوني چرا وقتي کسي که عاشقش هستي ميميره تو فقط گريه ميکني؟چون فقط بهش عادت کردي. ولي اگه واقعا" عاشقش بودي تو هم ميمردي

تا گلي پژمرده است تا دلي غمزده است بايد از عشق نوشت شاخه اي از گل ياس پيش چشم سپيدار بلند به ره باد سپرد تا دلي نيز بداند كه دلي در تپش است

|+| نوشته شده توسط نازی در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت 10:33 بعد از ظهر | 

عاشق غريب

امروز كه صدايت را نمي شنوم و وجودت را حس نمي كنم به وسعت تمام دلتنگي ها دلتنگم كردي مي داني چرا؟ براي تنهايي و غربتي كه در آن هستم به خدا اگر لحظه اي كنارم نباشي هيچ وقت طلوع نخواهم كرد و بخاطر خدا به طلوعم غروب نكن . بمان كه بار ديگر شكوفه هاي زندگي ام گل شوند. تبسم را به ياد بياور و خنده را تكرار كن. بگذار در آيينه ي ديدار شكوفا شوم و غم ها را با اميد بشويم و رخ را به افروزم و شاهد تولدي تازه باشم و اگر در مقابلم قفل سكوت و بي مهري بر دهانت زده نم  چشمانت هنوز گوياست و برق محبت از آن... نجاتم بده ... همه هستند اما من در ميان همه بي تو تنهايم... بين آن همه غريب هم دل و همزبان و سنگ صبورم بودي... حالا بگو ... حالا بگو دور از  تو چه كنم؟ غريبي و بي زباني ام را فراموش مكن... ميفهمي؟ فراموش مكن... باور كن تو نمي داني چه سخت است در ميان هم بودن و نا آشنا ماندن و بي همزبان بودن... ساده مي گويم >>دوستت دارم ... كودكانه با تو سخن مي گويم مثل دوران كودكي ام دوستت مي دارم. ۱۶ سال كم است به اندازه ي تمام قلب هاي عاشق و به پاكي تمام عشق هاي دنيا دوستت دارم...

|+| نوشته شده توسط نازی در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت 10:27 بعد از ظهر | 

سنگ قبرم را نميسازد کسي .مانده ام در کوچهاي بي کسي.بهترين دوستم مرا از ياد برد سوختم خاکسترم را باد برد

                                                           

 گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بود

                                                            

 اشكي كه بي‌صداست پشتي كه بي‌پناست دستي كه بسته است پايي كه خسته است دل را كه عاشق است حرفي كه صادق است شعري كه بي‌بهاست شرمي كه آشناست دارايي من است ارزاني شماست ..

                                                           

وقتي به آسمون نگاه ميکني، دوست داري کدوم ستاره مال تو باشه؟ به اوني که کم نور تره قانع باش چون اوني که پر نور تره را، همه نگاه ميکن

                                                            

من غريبه ي ديروزم آشناي امروز و فراموش شده ي فردا....... پس در آشنايي امروز مينگرم تا در فراموشي فردا يادم کني

                                                           

 تو باز مي گردي ... آري تو باز ميگردي و شکوفه هاي گيلاس از شوق حضورت دامنم را پر ميکنند تو باز مي گردي و من آبي ميشوم من با خدا دست در آغوش ميشوم آنگاه تو را حتي با فرشته ها هم تقسيم نمي کنم تو باز مي گردي ... و من باز هم در آغوشت خواب ميشوم ميخندي و بي تاب ميشوم تو باز ميگردي ... 
                                                           

يه شب شبنم کوچولويي روي برگي نشسته بود و از تيرگي و سردي شب دلش گرفته بود. اون آرزوي ديدن خورشيد و صبح رو داشت. به هر حال شب به پايان رسيد و آفتاب در اومد. شبنم به خورشيد لبخند زد و خورشيد تابيدوتابيدوتابيد .وجود شبنم ذره ذره بخار شدو از بين رفت . آخرين ذرات شبنم به يه چيز فکر مي کرد*مهر پنهان شب*

                                                            

 وقتي که گفتم اي عزيز؛ من دوستت دارم هنوزخنديدي و گفتي به من؛ درعشق من اينک بسوز گفتم براي خاطرت من مثنوي ها گفته ام گفتي که شعرت کهنه بود من شعر نو مي خواستم گفتم هواي خاطرم در ياد تو پر مي زند گفتي برو من خسته ام يادم به تو سر مي زند

                                                           

 روز اول گل سرخی بريم اوردی و گفتی برايه هميشه دوستت دارم روز دوم گل زردی برايم اوردی و گفتی که دوستت ندارم روز سوم گلسفيدی بريم اوردی و سر قبرم گذاشتی و گفتی مرا ببخش فقط يک شوخی بود...

                                                           

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ... تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ... تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ... تنهايي را دوست دارم زيرا.... در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد...

                                                          

|+| نوشته شده توسط نازی در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت 10:8 بعد از ظهر | 

|+| نوشته شده توسط نازی در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت 10:4 بعد از ظهر | 

 

دو روز مانده به پایان جهان، تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است. تقویمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود . پریشان شد و آشفته و عصبانی نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد. التماس کرد و در خداست کرد، خدا سکوت کرد.آسمان و زمین را به هم ریخت، خدا سکوت کرد. جیغ زد و جارو جنجال راه انداخت،خدا سکوت کرد. خدا سکوت کرد دبه پر و پای فرشته ها پیچید، کفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سکوت کرددلش گرفت و گریست و به سجاده افتاد. خدا سکوتش را شکست و گفت عزیزم اما یک روز دیگر هم رفت. تمام روز را به به بد و بیراه از دست دادی . تنها یک روز دیگر باقیست. بیا و این یک روز را زندگی کن. اولا به لای هق هقش گفت: اما با یک روز .........با یک روز چه کار می توان کرد؟ خدا فرمود:  آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند، گویی که هزار سال زیسته است و آن که امروزش را در نمی یابد، هزار سال هم به کارش نمی آید. و آن گاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت: حالا برو و زندگی کن. اومات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید. می ترسید حرکت کند، می ترسید راه برود، می ترسید زندگی از لای انگشتانش بریزد. قدری ایستاد... .بعد با خودش گفت وقتی فردایی ندارم، نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد، بگذار این مشت زندگی را مصرف کنم. آن وقت شروع به دویدن کرد. زندگی را به سر و رویش پاشید، زندگی را نوشید و زندگی را بویید و چنان به وجد آمد که دید می توان تا ته دنیا بدود، می تواند بال بزند، می تواند پا روی خورشید بگذارد، می تواند ... . او در آ یک روز آسمان خراشی بنا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی را به دست نیاورد اماما در همان روز دست بر پوست درخت کشید، روی چمن خوابید، و کفش دوزکی را تماشا کرد. سرش را بالا گرفت و ابر ها را دید و به آنهایی که نمی شناختنش سلام کرد و برای آنهایی که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان یک روز آشتی کرد، خندید و سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشید، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد. او در همان یک روز، زندگی کرد اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند،امروز او در گذشت، کسی که هزار سال زیسته بود!

|+| نوشته شده توسط نازی در چهارشنبه ششم تیر 1386 و ساعت 10:2 بعد از ظهر | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندها

امکانات

عضويتلغو عضويت

Powered by WebGozar

  RSS